Boyun ağrısı ve buna eşlik eden baş ağrıları, bireylerin yaşam kalitesini ciddi şekilde düşüren ve en sık görülen kas-iskelet sistemi problemleri arasında yer almaktadır. Boyun ağrıları çoğu zaman birkaç hafta içinde kendiliğinden geçebilse de, hastaların yaklaşık %30’unda 3 aydan uzun süren kronik boyun ağrısı tablosuna dönüşebilmektedir.

Kronik boyun ağrısının altında sinir basısı, disk hernisi, dejeneratif değişiklikler veya travmalar gibi nedenler bulunabilse de, olguların büyük bir kısmında net bir yapısal neden saptanamaz. Bu durumda özellikle boyun bölgesindeki kaslar, tendonlar ve fasyal yapılar ağrının ana kaynağını oluşturur. Bu yumuşak dokulardan kaynaklanan problemler; boyun, omuz, kol ve baş bölgesine yayılan kronik ağrılara neden olabilir.

Kronik ağrının değerlendirilmesi ve yönetimi çok eksenli bir yaklaşım gerektirir. Detaylı bir hasta öyküsü ve fizik muayenenin ardından gerekli görülen durumlarda laboratuvar tetkikleri ve görüntüleme yöntemleri ile ağrının kaynağı belirlenmelidir. Bununla birlikte sosyal, duygusal, bilişsel ve davranışsal faktörler de mutlaka değerlendirilmelidir.

Kötü duruş alışkanlıkları, uzun süreli masa başı çalışma, ergonomik olmayan oturma pozisyonları, stres, aşırı fiziksel yüklenme ve kas yorgunluğu gibi faktörler; boyun ve baş kaslarından kaynaklanan ağrılı uyaranların artmasına neden olur. Bu sürekli ağrılı uyaranlar zamanla beyinde ağrı algısının hassaslaşmasına yol açar ve kronik boyun ağrısı ile baş ağrısı tablosu ortaya çıkar.

Boyun kaslarında gelişen bu aşırı hassasiyet durumunda, kaslardan kaynaklanan ağrılı uyaranlar baş bölgesine yansıyabilir ve baş ağrısı olarak algılanabilir. Ayrıca bu uyarılar beyin sapındaki sinir hücrelerinde duyarlılaşmaya neden olarak, normalde ağrıya yol açmayan uyaranların da ağrılı hissedilmesine sebep olur. Bu süreçte tetik noktalar (trigger point) oluşur ve migren, gerilim tipi baş ağrısı ve boyun ağrısı belirtileri iç içe geçebilir.

Çene eklemi (temporomandibular eklem) problemleri de beyin sapındaki aynı sinir hücrelerinde duyarlılaşmaya yol açtığı için kronik boyun ağrısı ile sıklıkla birlikte görülür. Yapılan çalışmalarda çene eklemi problemi olan hastaların yaklaşık %88’inde boyun ağrısı saptanmıştır. Bu nedenle kronik boyun ve baş ağrısı olan hastalarda çene eklemi mutlaka değerlendirilmelidir.

Boyun yapılarından gelen uzun süreli ağrılı uyaranlar, trigeminal sinir hücrelerini sürekli uyararak trigeminovasküler sistemin aktivasyonuna neden olabilir. Bu durum özellikle migren hastalarında belirgindir. Bu nedenle boyun kas ağrısının eşzamanlı tedavisi ile uygulanan sinir blokajları, migren ve kronik baş ağrısı tedavisinde etkili sonuçlar verebilir.

Migren hastalarında boyun kas gerginliği, gerilim tipi baş ağrısı ve migren ataklarını ağırlaştıran önemli bir faktördür. Bu durum, baş ve boyun bölgesine yönelik manuel tedavilerin ve enjeksiyon uygulamalarının neden başarılı olabildiğini açıklamaktadır. Periferik sinirlere veya perikraniyal dokulara uygulanan lokal anestezik, botulinum toksini ve diğer enjeksiyon tedavileri bu mekanizma üzerinden etki göstermektedir.

• Manuel Terapi

• Tetik Nokta Enjeksiyonu ve Kuru İğneleme

• Tüm Vücut Kriyoterapi

• Oksijen ve Hipoksi–Hiperoksi Terapisi

• Relaksasyon Terapileri

• Botulinum Toksin Uygulamaları

• Sinir Blokajları

• Kişiye Özel Egzersiz Programları

• Çene Eklem Hastalıkları Tedavisi

Bel fıtığı, omurgalar arasındaki disklerin zorlanma, düşme veya ağır kaldırma sonucu yırtılmasıyla oluşur. Yırtılan disk, omurilikten çıkan sinirler üzerinde bası oluşturarak bel, kalça ve bacak ağrılarına neden olabilir. Ancak bel ağrısı her zaman bel fıtığına bağlı olmayabilir; disk, kas, bağ dokusu ve eklem kaynaklı birçok farklı neden bel ağrısına yol açabilir.

Bel ağrısı yaşayan hastaların yaklaşık %80–90’ı cerrahiye gerek kalmadan; fizik tedavi, manuel terapi, enjeksiyon ve egzersiz tedavilerinden fayda görmektedir. Bu nedenle bel fıtığı tedavisi kişiye özel planlanmalı ve kapsamlı bir yaklaşım benimsenmelidir.

Sakroiliak eklem disfonksiyonu, bel ağrılarının yaklaşık %30’undan sorumlu olan ancak sıklıkla göz ardı edilen önemli bir ağrı kaynağıdır. Sakroiliak eklem ağrıları bel ve kalça bölgesinde hissedilir, bacağa yayılabilir ve siyatik ağrıyı taklit edebilir.

Tanı, manuel tıp muayene yöntemleri ve fonksiyonel testler ile konur. Tedavide spinal manipülasyonlar, mobilizasyon teknikleri, kas gevşetme yöntemleri ve egzersiz uygulamaları oldukça etkilidir.

Ultrason kılavuzluğunda yapılan enjeksiyonlar, hedef dokunun net bir şekilde görüntülenmesini sağlayarak tedavinin güvenliğini ve etkinliğini artırır. Radyasyon içermemesi ve gerçek zamanlı görüntü sunması en büyük avantajıdır.

Ultrason eşliğinde uygulanan enjeksiyonlar sayesinde ilaç doğru noktaya, uygun dozda ve çevre dokulara zarar vermeden uygulanabilir. Bu yöntem hem tanı hem de tedavi amaçlı kullanılmaktadır.

• Omuz, kalça, diz, ayak bileği eklem enjeksiyonları

• Çene eklem enjeksiyonları

• Faset eklem enjeksiyonları

• Epidural enjeksiyonlar

• Sinir blokajları

• Sakroiliak eklem enjeksiyonları

• Piriformis enjeksiyonları

• Botoks uygulamaları

PRP (Trombositten Zengin Plazma) tedavisi, hastanın kendi kanından elde edilen trombositten zengin plazmanın hasarlı dokuya enjekte edilmesi esasına dayanır. Bu yöntem, doku iyileşmesini hızlandıran büyüme faktörlerini aktive eder.

Kök hücre tedavileri ise özellikle kronik ve ileri doku hasarlarında, vücudun doğal iyileşme mekanizmalarını desteklemek amacıyla uygulanır. Kök hücreler kemik iliği veya yağ dokusundan elde edilerek etkilenen bölgeye enjekte edilir.

Ozon tedavisi, saf oksijenden elde edilen ozon-oksijen karışımının vücuda uygulanmasıdır. Hücre oksijenlenmesini artırır, bağışıklık sistemini destekler ve inflamasyonu azaltır. Kronik kas-eklem ağrıları, romatizmal hastalıklar ve iyileşmeyen yaralarda destekleyici tedavi olarak kullanılmaktadır.

Doğru hasta grubunda ve uygun protokollerle uygulandığında son derece güvenli bir yöntemdir.

Manuel Tıp (Manuel Terapi), hareket sistemi bozukluklarını bilimsel temellere dayalı manuel muayene ve tedavi yöntemleriyle ele alan bir tıp disiplinidir. Bu yaklaşımda, kas-iskelet sistemine ait fonksiyonel bozukluklar manuel muayene ile tanımlanır ve manuel terapi teknikleri ile tedavi edilir.

Manuel Tıp, eklemlerde “blokaj” olarak tanımlanan hareket kısıtlılıklarını, ağrısız ve kontrollü tekniklerle gidererek eklem hareket açıklığını artırmayı ve fonksiyonel iyileşmeyi desteklemeyi amaçlar. Akut veya kronik kas-iskelet sistemi kaynaklı ağrı ve disfonksiyonlarda güvenle uygulanabilir.

Manuel Tıp uygulamaları;

• Biyomekanik,

• Nörofizyolojik,

• Anatomik

prensiplere dayanmaktadır ve tanı–tedavi yaklaşımları bilimsel olarak kanıtlanmış yöntemler üzerine kuruludur.

Bu alanda amaç yalnızca semptomları azaltmak değil, hareket sisteminin yapı ve fonksiyonlarını bozan temel nedenleri tespit ederek fonksiyonel iyileşmeyi sağlamaktır.

Manuel Tıp hekimlerinin temel hedefi;

• Segmental hareket bozukluklarını (hipomobilite veya hipermobilite),

• Yumuşak doku değişikliklerini (sertlik, hassasiyet, ısı artışı, terleme gibi)

tespit etmektir.

Tanı süreci; standart nörolojik ve ortopedik muayeneye ek olarak yapılan yapısal ve fonksiyonel kas-iskelet sistemi muayenesine dayanır. Bu değerlendirme ile aksiyel ve periferik eklemlerdeki fonksiyonel asimetriler belirlenir ve manuel tedaviye uygunluk değerlendirilir.

Amaç, tüm klinik tablo içinde klinik olarak anlamlı segmental disfonksiyonları doğru şekilde tanımlamak ve hedefe yönelik tedavi planı oluşturmaktır.

Segmental disfonksiyon, omurga veya ekstremite eklemlerinde görülen fonksiyonel hareket bozukluklarını ifade eder. Tanı, “üç aşamalı test” olarak adlandırılan yapısal-fonksiyonel muayene ile konur:

• Segmental hareket muayenesi

• Segmental irritasyon noktası muayenesi

• Provokasyon testleri

Bu değerlendirmeler sayesinde ağrının kaynağı netleştirilir ve en uygun manuel terapi yöntemi belirlenir.

Manuel Tıp kapsamında uygulanan başlıca tedavi teknikleri şunlardır:

• Manipülasyon

• Mobilizasyon

• Nöromusküler teknikler

• Post-izometrik relaksasyon

• İzometrik resiprokal inhibisyon

• Yumuşak doku teknikleri

• Miyofasyal gevşetme

• Derin doku masajı

Bu teknikler, hastanın durumuna göre tek başına veya kombine şekilde uygulanabilir.

Manuel Terapi; hareket sisteminin yapı ve fonksiyonlarını bozan eklem disfonksiyonlarına bağlı akut ve kronik durumlarda kullanılabilir.

En sık uygulandığı alanlar:

• Bel, boyun ve sırt ağrıları

• Kas ve eklem incinmeleri

• Kas tutulmaları ve spazmlar

• Sakroiliak eklem disfonksiyonu

• Duruş bozuklukları

• Omuz, dirsek, el ve el bileği ağrıları

• Kalça, diz, ayak ve ayak bileği ağrıları

Kas-iskelet sistemi kaynaklı ağrıların büyük bir kısmı miyofasyal kökenlidir. Miyofasyal tetik noktalar ve bağ dokusu değişiklikleri; yalnızca ağrıya değil, aynı zamanda hareket kısıtlılığı ve fonksiyonel bozukluklara da neden olabilir.

Miyofasyal bozuklukların yaygın nedenleri arasında:

• Akut travmalar ve spor yaralanmaları

• Kronik aşırı yüklenme

• Yanlış postür

• Tekrarlayıcı zorlanmalar

• Uzun süreli kas kasılmaları

yer almaktadır.

Manuel tedavinin bu alandaki temel hedefleri:

• Kan dolaşımının artırılması

• Kas sertliğinin azaltılması

• Bağ doku esnekliğinin geri kazandırılması

• Kaslar arası hareketin iyileştirilmesi

Manuel tetik nokta tedavisi, kas sertlikleri ve bağ doku değişikliklerini birlikte hedefleyen, sistematik ve çok aşamalı bir yaklaşımdır. Tedavi; manuel kompresyon, germe, miyofasyal gevşetme ve fonksiyonel güçlendirme tekniklerini içerir.

Bu yaklaşım, kronik miyofasyal ağrıların kalıcı olarak azaltılmasında etkili ve sürdürülebilir sonuçlar sağlar.

Kas-enerji tedavileri (NMT), kas aktivasyonu ve nöromüsküler refleks mekanizmalarından yararlanarak hareket kısıtlılığını azaltmayı hedefler.

Başlıca nöromusküler teknikler:

• NMT I: Konsantrik kasılma / resiprokal inhibisyon

• NMT II: İzometrik kasılma / post-izometrik relaksasyon

• NMT III: İzometrik kasılma / resiprokal inhibisyon

Bu teknikler, mobilizasyon ve manipülasyon öncesi hazırlayıcı olarak veya tek başına tedavi amacıyla kullanılabilir.

Spinal manipülasyon, kas-iskelet sistemi içindeki normal anatomik ve fonksiyonel ilişkilerin yeniden kazanılması amacıyla uygulanan bir manuel terapi tekniğidir.
Bu teknik; yüksek hızlı, düşük amplitüdlü (HVLA) kontrollü itme hareketleri ile gerçekleştirilir.

HVLA manipülasyonun temel aşamaları:

• Hastanın doğru pozisyonlandırılması

• Derin ve kontrollü temas

• Ağrısız yöne germe testi

• Deneme mobilizasyonu

• Hızlı ve kontrollü manipülatif itme

Etkili ve güvenli bir manipülasyon için germe / itme oranının 9:1 olması temel prensiplerdendir.

Omurilik hasarı, omurilik sinirlerinin işlevinde geçici veya kalıcı değişikliklere yol açan ciddi bir nörolojik durumdur. Omurilik yaralanması sonrası ortaya çıkan belirtiler; yaralanmanın seviyesine ve şiddetine bağlı olarak, yaralanma seviyesinin altındaki vücut bölgelerinde kas gücü kaybı, duyu bozuklukları ve otonomik fonksiyon kayıpları şeklinde görülebilir.

Omurilik yaralanmaları, bireylerin yalnızca fiziksel fonksiyonlarını değil; aynı zamanda zihinsel, duygusal ve sosyal yaşamlarını da derinden etkileyebilir. Bu nedenle omurilik hasarı tedavisi, çok boyutlu ve uzun soluklu bir rehabilitasyon sürecini gerektirir.

Omurilik yaralanması yaşayan hastaların yaklaşık yarısında hem kollar hem de bacaklar etkilenirken (tetrapleji), diğer yarısında ise yalnızca bacaklar etkilenmektedir (parapleji). Etkilenme düzeyi, yaralanmanın omurilik üzerindeki seviyesine ve hasarın yaygınlığına göre değişiklik gösterebilir.

Omurilik hasarına bağlı olarak gelişebilen başlıca sorunlar şunlardır:

• Kas gücü ve hareket kabiliyetinde azalma

• Duyu kaybı veya duyusal değişiklikler

• Mesane ve bağırsak fonksiyonlarında bozulma

• Otonomik sinir sistemi ile ilişkili sorunlar

• Günlük yaşam aktivitelerinde bağımsızlık kaybı

Omurilik yaralanmasına eşlik edebilen ek travmalar, rehabilitasyon sürecinin planlanmasını doğrudan etkileyebilir. Omurga kemiklerinde kırıklar, kafa travmaları ve akciğer yaralanmaları, omurilik hasarı ile birlikte sıkça görülebilen durumlardır. Bu nedenle rehabilitasyon sürecine başlamadan önce hastanın klinik olarak stabil hale gelmesi büyük önem taşır.

Hastanın genel durumu stabilize edildikten sonra başlanan rehabilitasyon programları; fonksiyonel iyileşmenin desteklenmesi, komplikasyonların önlenmesi ve yaşam kalitesinin artırılması açısından kritik rol oynar.

Omurilik hasarı sonrası rehabilitasyonun temel hedefi, hastanın mevcut fonksiyonel kapasitesini en üst düzeye çıkarmak ve bağımsız yaşam becerilerini desteklemektir. Bu süreç, yalnızca fiziksel tedaviyi değil; psikolojik destek ve sosyal uyumu da kapsayan bütüncül bir yaklaşım gerektirir.

Rehabilitasyon sürecinde amaçlanan başlıca kazanımlar:

• Kas gücü ve hareket kabiliyetinin artırılması

• Denge, koordinasyon ve postür kontrolünün geliştirilmesi

• Günlük yaşam aktivitelerinde bağımsızlığın desteklenmesi

• Sekonder komplikasyonların önlenmesi

• Psikososyal uyumun ve yaşam kalitesinin artırılması

Her omurilik yaralanmalı hastanın ihtiyaçları, etkilenme düzeyi ve iyileşme süreci birbirinden farklıdır. Bu nedenle omurilik hasarı tedavisi, kişiye özel olarak planlanan multidisipliner rehabilitasyon programları ile yürütülmelidir.

Hastanın fonksiyonel durumu detaylı olarak değerlendirilir, bireysel hedefler doğrultusunda yenilikçi ve kişiselleştirilmiş tedavi planları oluşturulur. Hasta ve ailesiyle yakın iş birliği içinde yürütülen bu süreç, iyileşme potansiyelinin en verimli şekilde kullanılmasını hedefler.

Beyin hasarı, her hastayı farklı düzeylerde etkileyebilen ve işlevsellikte kalıcı veya geçici değişikliklere yol açabilen karmaşık bir nörolojik durumdur. Beyin hasarı sonrası; hareket, kendine bakım, günlük yaşam aktiviteleri, duygu durumu, bilişsel süreçler ve iletişim becerileri ile ilişkili çeşitli bozukluklar ortaya çıkabilir.

Beyin hasarı gelişen hastalarda, mümkün olan en iyi fonksiyonel sonuçların elde edilebilmesi için rehabilitasyon sürecine en kısa sürede başlanması büyük önem taşır. Erken dönemde başlanan tedaviler, beynin yeniden yapılanma kapasitesini destekleyerek iyileşme sürecini olumlu yönde etkiler.

Beyin hasarı sonrası rehabilitasyonun temel amacı, hastanın günlük yaşam becerilerini yeniden kazanması, mevcut yetilerini geliştirmesi ve normal yaşama mümkün olan en üst düzeyde geri dönmesini sağlamaktır. Rehabilitasyon süreci yalnızca fiziksel iyileşmeyi değil, aynı zamanda bilişsel, duygusal ve sosyal uyumu da kapsayan bütüncül bir yaklaşım gerektirir.

Bu süreçte hedeflenen başlıca kazanımlar şunlardır:

• Günlük yaşam aktivitelerinde bağımsızlığın artırılması

• Hareket, denge ve koordinasyon becerilerinin geliştirilmesi

• Bilişsel fonksiyonların ve dikkat süreçlerinin desteklenmesi

• İletişim ve sosyal etkileşim becerilerinin güçlendirilmesi

• Psikososyal uyumun ve yaşam kalitesinin artırılması

Her beyin hasarı geçirmiş hastanın etkilenme şekli, belirtileri ve iyileşme süreci birbirinden farklıdır. Bu nedenle standart bir tedavi yaklaşımı yerine, kişiye özel rehabilitasyon programlarının planlanması gereklidir.

En iyi sonuçların elde edilebilmesi için;

• Hastanın fonksiyonel durumu detaylı şekilde değerlendirilir,

• İhtiyaçlara uygun yenilikçi ve bireyselleştirilmiş tedavi planı oluşturulur,

• Tedavi süreci boyunca hasta ve ailesiyle yakın iş birliği içinde çalışılır.

Bu bütüncül ve kişiselleştirilmiş yaklaşım, beyin hasarı sonrası rehabilitasyon sürecinin etkinliğini artırarak hastanın iyileşme potansiyelinin en üst seviyede kullanılmasını hedefler.

Felç (inme), beynin belirli bir bölümüne giden kan akışının azalması veya tamamen kesilmesi sonucu ortaya çıkan, hayatı tehdit eden ciddi bir tıbbi acil durumdur. İnme vakalarının yaklaşık %70’i 65 yaş ve üzeri bireylerde görülse de, felç her yaş grubunda ortaya çıkabilir ve acil tıbbi müdahale gerektirir.

Beyin dokusu, oksijen ve besin maddelerine son derece duyarlıdır. Kan akışının kısa süreli kesilmesi bile beyin hücrelerinde hasara yol açabilir. Bu nedenle felç, yalnızca akut bir sağlık sorunu değil, aynı zamanda uzun vadeli fonksiyon kayıplarına neden olabilen ciddi bir nörolojik durumdur.

Felç genel olarak iki ana mekanizma ile gelişir:

• Beyne giden bir damarın pıhtı ile tıkanması sonucu oluşan iskemik inme,

• Bir beyin damarının yırtılması sonucu meydana gelen hemorajik inme.

Her iki durumda da beyin dokusunda hasar oluşur ve bu hasarın yerine ve yaygınlığına bağlı olarak; hareket, konuşma, denge, algı, bilişsel fonksiyonlar ve günlük yaşam aktivitelerinde kalıcı ya da geçici kayıplar ortaya çıkabilir.

Felç sonrası rehabilitasyonun temel amacı, hastanın mümkün olan en yüksek fiziksel, fonksiyonel ve psikososyal iyileşme düzeyine ulaşmasını sağlamaktır. Felç geçiren bireyler sıklıkla uzun süreli fonksiyonel kısıtlılıklarla karşı karşıya kalabilir; bu durum hastanın bağımsızlığını, yaşam kalitesini ve sosyal yaşama katılımını olumsuz yönde etkileyebilir.

Ancak bilimsel araştırmalar, felç sonrası erken dönemde başlanan ve yeterli yoğunlukta uygulanan rehabilitasyon programlarının, hastaların bağımsız yaşama daha hızlı, daha güvenli ve daha kalıcı şekilde dönmesine katkı sağladığını göstermektedir.

Felç sonrası rehabilitasyon süreci;

• Kas gücünün ve hareket kabiliyetinin artırılmasını,

• Denge, koordinasyon ve yürüme fonksiyonlarının geliştirilmesini,

• Günlük yaşam aktivitelerinde bağımsızlığın yeniden kazanılmasını,

• Psikososyal uyumun ve özgüvenin güçlendirilmesini

hedefleyen çok yönlü ve kişiye özel bir yaklaşımla planlanmalıdır. Rehabilitasyon yalnızca fiziksel iyileşmeyi değil, aynı zamanda hastanın yaşamına yeniden aktif katılımını da desteklemelidir.

Felç geçiren bir hastanın rehabilitasyon programına ne kadar erken başlanırsa, beynin yeniden yapılanma ve öğrenme kapasitesi olan nöroplastisite o kadar etkili şekilde kullanılabilir. Beyin, hasar gören bölgelerin işlevlerini telafi etmek için yeni sinir bağlantıları oluşturma potansiyeline sahiptir ve bu potansiyel, erken dönemde uygulanan rehabilitasyonla en üst düzeye çıkarılabilir.

Bu durum, hastanın maksimum iyileşme potansiyeline daha kısa sürede ulaşmasını sağlar ve kalıcı fonksiyon kayıplarının önüne geçilmesine yardımcı olur.

Erken ve yoğun rehabilitasyon;

• Fonksiyon kayıplarının kalıcı hale gelme riskini azaltır,

• Hareket, denge ve koordinasyon becerilerinin geri kazanımını hızlandırır,

• Hastanın yaşam kalitesini, bağımsızlık düzeyini ve sosyal hayata katılımını artırır.

Bu nedenle felç sonrası rehabilitasyon, standart bir süreç olarak değil; hastanın ihtiyaçlarına göre planlanan, bireyselleştirilmiş ve yeterli yoğunlukta uygulanan bir tedavi süreci olarak ele alınmalıdır.

Yatılı yoğun robotik rehabilitasyon, inme (felç), beyin yaralanmaları gibi nörolojik hastalıklar ile diz protezi, kalça protezi ve kırıklar gibi ortopedik sorunlarda hastaların fonksiyonel potansiyelini en üst seviyeye çıkarmayı amaçlayan kapsamlı bir tedavi sürecidir.

Yatılı rehabilitasyon servisimizde; hekimler, fizyoterapistler, ergoterapistler, dil ve konuşma terapistleri ile rehabilitasyon hemşirelerinden oluşan multidisipliner ekip, en son teknolojiye sahip robotik rehabilitasyon cihazları ve yenilikçi tedavi yöntemleriyle her hasta için kişiye özel yoğun tedavi planları oluşturmaktadır.

Yatılı fizik tedavi programlarımız; yapılandırılmış bilişsel rehabilitasyon, yoğun egzersiz temelli robotik uygulamalar ve fonksiyonel eğitimleri kapsar. Bu programlar, yatan hasta rehabilitasyonundan ayakta tedaviye geçiş sürecindeki en kritik iyileşme dönemini verimli kullanmak üzere tasarlanmıştır.

Hastalarımızın yatılı servise kabulünden sonra, ihtiyaçlarına göre planlanan günlük ortalama 6 saatlik yoğun robotik rehabilitasyon programı tüm gün boyunca uygulanmaktadır.
Tedavi süreci;

• Robotik rehabilitasyon cihazları ile yoğun egzersiz,

• Multidisipliner konsültasyonlar,

• Periyodik ve objektif hasta değerlendirmeleri

ile bütüncül bir yaklaşımla yürütülmektedir.

İnme (felç), beynin bir bölümüne giden kan akışının kesilmesi veya kanama sonucu oluşan, acil müdahale gerektiren ciddi bir nörolojik durumdur. İnme vakalarının büyük bir kısmı 65 yaş üstünde görülse de, her yaş grubunda ortaya çıkabilir.

Felç sonrası rehabilitasyonun temel amacı; hastanın maksimum fiziksel, fonksiyonel ve psikososyal iyileşmeye ulaşmasını sağlamaktır. Bilimsel çalışmalar, felç sonrası erken dönemde başlanan yoğun robotik rehabilitasyonun, bağımsız yaşama dönüş süresini önemli ölçüde kısalttığını göstermektedir.

Felç geçiren hastalarda rehabilitasyona ne kadar erken başlanırsa, motor fonksiyonların geri kazanımı ve günlük yaşam aktivitelerinde bağımsızlık o kadar hızlı ve etkili olmaktadır.

Beyin hasarı, her hastada farklı düzeylerde; hareket, denge, biliş, iletişim, duygu durumu ve günlük yaşam aktivitelerinde kalıcı ya da geçici bozukluklara yol açabilir. Bu nedenle beyin hasarı sonrası rehabilitasyona mümkün olan en kısa sürede başlamak büyük önem taşır.

Rehabilitasyonun temel hedefi; hastanın günlük yaşam becerilerini yeniden kazanması, fonksiyonel bağımsızlığının artması ve sosyal yaşama uyumunun desteklenmesidir.

Her beyin hasarı hastasının ihtiyaçları farklı olduğundan, kişiye özel robotik ve fonksiyonel rehabilitasyon programları geliştirilir. Bu süreçte hastalar ve aileleriyle yakın iş birliği içinde çalışılarak en iyi sonuçların elde edilmesi hedeflenir.

Robotik ortopedik rehabilitasyon, eklem hareket açıklığını artırmak, kas gücünü geri kazandırmak ve ağrıyı azaltmak amacıyla uygulanan modern bir tedavi yaklaşımıdır. Robotik cihazlar, fizyoterapist denetiminde kol ve bacaklara yoğun, tekrarlı ve göreve yönelik motor eğitim imkânı sunar.

Robotik rehabilitasyonun sanal gerçeklik uygulamaları ile desteklenmesi; hastanın tedaviye katılımını, motivasyonunu ve tedaviye uyumunu önemli ölçüde artırmaktadır.

Bilimsel çalışmalar, diz protezi ve kalça protezi ameliyatları sonrası robotik rehabilitasyonun, ağrı kontrolü ve fonksiyonel iyileşmeyi hızlandırdığını göstermektedir.
Robotik cihazlar;

• Diz ve kalça eklemlerini yürüyüş fazlarıyla uyumlu şekilde hareket ettirir,

• Erken ve doğru yürüyüş paternlerinin kazanılmasını sağlar,

• Eklem hareket açıklığını artırır.

Kol ve el bileği kırıkları gibi immobilizasyon gerektiren durumlar sonrasında robotik rehabilitasyon; eklemlerin güvenli şekilde mobilizasyonunu ve fonksiyonel hareketlerin geri kazanılmasını destekler.

Bu süreçte başarıyı etkileyen temel faktörler şunlardır:

• Tedavi sıklığı ve yoğunluğu,

• Kişiye özel rehabilitasyon planlaması,

• Hastanın aktif katılımı,

• Gelişimin objektif ve sürekli olarak izlenmesi.

Fizyoterapi oyunlarıyla desteklenen robotik rehabilitasyon, tedavi sürecini daha verimli, motive edici ve sürdürülebilir hale getirir. Oyun temelli uygulamalar, hastaların tedaviye aktif katılımını artırarak fonksiyonel iyileşmeyi destekleyen güçlü bir araçtır.

Lokomat® Pro, bacakları tamamen felçli veya ağır derecede etkilenmiş çocuk ve yetişkin hastalarda kullanılan, robot destekli yürüyüş rehabilitasyonu alanında dünyanın önde gelen cihazlarından biridir. Vücut ağırlığı destek sistemi ile birlikte çalışan, hastaya özel ayarlanabilen eksoskeleton (giyilebilir dış iskelet) sayesinde fizyolojik yürüyüş paternlerinin güvenli ve kontrollü şekilde yeniden kazandırılmasını hedefler.

Lokomat® Pro; felç (inme), omurilik yaralanmaları ve diğer nörolojik hastalıkların yanı sıra ortopedik yaralanmalar sonrası rehabilitasyonda, klasik fizik tedavi yöntemlerine kıyasla daha yoğun, tekrarlayıcı ve etkili bir yürüyüş eğitimi sunar. Teknoloji ve sanal gerçeklik uygulamalarını bir araya getirerek hastaların yürüme yeteneğini ve alt ekstremite fonksiyonlarını yeniden kazanmalarını destekler.

Lokomat® Pro ile uygulanan yoğun robotik rehabilitasyon, hastanın iyileşme potansiyelinin en üst düzeyde kullanılmasını sağlar. Cihazın duyusal geri bildirim sistemi, yürüyüş sırasında kas aktivitesini ve hareket kalitesini yüksek hassasiyetli sensörler aracılığıyla ölçer.

• Hastanın kas aktivitesi ve hareket verileri anlık olarak bilgisayar ekranında görüntülenir

• Hasta, kendi performansını görsel geri bildirimle takip edebilir

• Sürekli değerlendirme sayesinde en fizyolojik yürüyüş modeli desteklenir

Diz ve kalça ortezleri üzerindeki sensörler, hastanın aktif katılımını ve gösterdiği çabayı ölçerek her bir hareketin vücut üzerindeki etkisini ayrıntılı şekilde analiz eder. Bu sayede kişiye özel, ölçülebilir ve optimize edilebilir bir yürüyüş rehabilitasyonu sağlanır.